Pontydysgu – Bridge to Learning

The UK based Jisc published an interesting report yesterday. The Researchers of Tomorrow study presents emerging findings from the first annual report of a major three-year study into the information seeking behaviour of Generation Y doctoral students. According to Jisc “the research shows that there are striking similarities between students born between 1982 and 1994 and older age groups.” As such it represents yet another blow to Prensky’s idea of Digital Natives.

The first annual report of the longitudinal study includes evidence-gathering from three groups of doctoral students in the UK, including: a cohort of 60 Generation Y doctoral students from 36 universities; responses to a national context-setting survey returned by over 2,000 Generation Y scholars and responses to the same national context-setting survey returned by 3,000 older doctoral students.

Generation Y students and older students concur on a number of areas:

-    Open access and open source – like students of other ages, Generation Y researchers express a desire for an all-embracing, seamless accessible research information network in which restrictions to access do not restrain them.  However, the annual report demonstrates that most Generation Y students do not have a clear understanding of what open access means and this negatively impacts their use of open access resources, so this is an area to be followed up in the next year.

-    Networked research environment – both Generation Y and older students express exasperation regarding restricted access to research resources due to the limitations of institutional licenses.  This is born from a sophisticated knowledge of the networked information environment and students regularly speak favourably about sector-wide shared services and resource sharing.

The research indicates, however, potentially interesting and important divergences between Generation Y and older doctoral students; for example, where students turn for help, advice and support and attitudes to their research environment.

-    Supervisor and librarian support – Generation Y scholars are more likely to turn to their supervisors for research resource recommendations than older doctoral students.  Also, 33% of Generation Y students say they have never used library staff for their support in finding difficult to source material.

-    Using library collections and services – Library collections are used heavily by students in their own institutions, but only 36% of Generation Y students have used inter-library loan services compared to 25% of older students, with 42% of arts and humanities students using these services regularly compared to 13% among science students.

The full report can be downloaded at http://www.researchersoftomorrow.net.

Here is the promised second batch of videos from the Personal Learning Environments Conference held in Barcelona earlier this month. Joyce Seitzinger interviewed a number of organisers, unkeynote speakers and participants as part of her “What my PLN means to me” project.

What can I say. Hailing from Pontypridd we at Pontydysgu are always proud to promote all things Welsh – yes even Newport. Great stuff – hope you enjoy it.

I’ve just spent some time organising my Google docs into folders. Why? Because I have so many of them.

I used to use a very old version of Microsoft word for mac on my desktop machine. When I found it would not deal with docx formats I moved over to open office and Neo Office J. But at the same time I started using Google docs because of the ability to share documents. In fact I had already been using Wordly before Google bought it. However, it seems that Google sat on Wordly for a long time. Although Docs sort of worked it was still clunky compared to a desktop word processor. But with the latest upgrade to docs it now seems a better working environment than any of my local word processors. And off course I can access it from any of my computers or from my phone.

But what excites me is the casual and simple collaboration that online documents enable. Of course wikis always had that functionality. But somehow most of my experiments with collaboration with wikis didn’t quite work. People were unwilling to change another person’s work. And the mark up code was off putting for many.

Furthermore it is very easy to see who you can build an online portfolio using google apps or even a Personal Learning Environment.

So what is the downside? In one word – Google. Do we want to trust our working environment to a mega large multi national corporation making most of its money out of advertising. I sued to be sure that I did not. But now I guess I am getting more pragmatic. Google apps offers a lot of functionality and is free. Especially in present economic times free is good. Of course Google could disappear or do something I hate so much I do not want to use their software any more. But I am backing up my docs to a local version anyway. In some ways the debate is similar to the issue raised at the PLE conference in Barcelona as to whether institutions should be providing PLE applications for learners. My conclusion was that I do not really care who provides a Personal Learning Environment, as long as it is controlled by the learner. And as long as Google continues to allow that degree of control I can see myself increasingly using their applications. At least they are not Blackboard!

Shaping Space: The d.school’s Environments Collaborative from Stanford d.school on Vimeo.

There are some great ideas emerging about how we can design learning spaces. this makes even more criminal the UK CONDEM government’s decision to abolish the school rebuilding programme, condemning thousands of teachers and learners to struggling in old, inadequate and frequently run down buildings totally unsuited to learning.

Multi media was very much in evidence at the PLE conference in Barcelona earlier this month. Besides the live streaming and a dazzling array of ipads and other handheld devices, we were able to use CitiLab’s own wonderfully appointed multimedia studio. Joyce Seitzinger interviewed a number of organisers, unkeynote speakers and participants as part of her “What my PLN means to me” project. There is some good stuff here, well worth viewing.

More videos to follow

The definition of digital literacy is constantly evolving with a steady movement away from technical competences to an understanding based on social interactions. I like this latest interpretation from the Futurelab Handbook: Digital literacy across the curriculum (via Matt Lingard). However I wonder if there aren’t a couple of things missing. First is the issue of digital identities. Of course you could say that digital identities is all of the above. Bu8t I think that at the present time the ability to manage digital identities is one of the most critical issues facing young people. And I wonder if sharing should also be there. Sharing is a little differejnt than collaboration. Knowing what to share with who and for why is key to understanding the use of the social web.

Finally I wonder how long we can persist with the term digital literacy. The use of technologies is becoming so intertwined with young people’s daily life that it may be said to be just a part of literacy. Perhaps the only reason to persist with the distinction is to help the education system catch up in their understanding of this.

Konferencja PLE (PLE = Personal Learning Environments, czyli osobiste srodowiska uczenia się) miała swoją premierę w Barcelonie (8-9 lipca 2010). Byłam jedą z organizatorów i o swoich wrażeniach z tej perspektywy napisałam tutaj.  Podczas konferencji rozmawiałam o PLE i o konferencji z wieloma osobami, które zajmują się tym tematem. Ale jak widzą to studenci? Jedną z uczestniczek konferencji była Aleksandra Jaroszyńska. Aleksandra studiuje w Barcelonie od trzech lat na międzynarodowym uniwersytecie ESEI kierunek Business Administration na poziomie Bachelor. Z Aleksandrą rozmawiałam po konferencji na Skypie. Byłam ciekawa jej spojrzenia na osobiste środowiska uczenia się i jej ocenę konferencji. Chciałam dowiedzieć się, jak studenci podchodzą do PLE i co daa im ta konferencja. Oto zapis naszej rozmowy.

Ilona: Powiedz prosze, jak to się stało, że trafiłaś na konferencję PLE?

Aleksandra: Z PLE zetknełam się po raz pierwszy w czasie moich zajęć. Mój wykładwca – Ricardo Torres Kompen, docent od Information Technology, wprowadził nas w ten temat z racji tego, że razem ze swoimi współpracownikami z Anglii prowadził badania odnośnie platform dla PLE. Jako studenci zostalismy zaangażowani do organizacji konferencji.

Ilona : W jaki sposób wykładowca zbliżył was do PLE?

Aleksandra: Na samym początku nie wiedzieliśmy, że będziemy studiować koncept PLE. Na zajęciach przede wszystkim bazowaliśmy na poznawaniu narzędzi sieci 2.0 takich jak Flickr, Twitter czy de.li.cio.us. Po około pół roku studiowania różnych aplikacji nasz wykładowca zadał nam jako pracę poskładanie ich wszystkich w jedno i stworzenie czegoś, co było by naszym perfekcyjnym narzędziem do nauki, czyli generalnie naszym PLE. Zajmowaliśmy się PLE z perspektywy użytkownika. Większość z nas nawet nie miała pojęcia o istnieniu Twittera czy Flickra, nie wspominając już o innych programach. Więc najpierw musieliśmy nauczyć się ich używać, potem debatowaliśmy nad tym jak mogą się przyczynić do naszego procesu nauki. A na koniec wdrażaliśmy praktykę w życie…

Ilona : A w jaki sposob “złożyłas” twoje PLE? Czym się kierowałaś?

Aleksandra: Moje PLE było dosyć specyficzne, dlatego, że oparłam je na koncepcie, którego nikt wcześniej nie założył. Dla mnie moje optymalne PLE to … mój własny computer, więc to do czego dażyłam to stworzenie wirtualnej wersji mojego PLE poprzez użycie “web operating systems”, czyli potocznie mówiac wirtualnego desktopu. Przestudiowałam kilka z dostępnych wersji pod względem tego, do jakiego stopnia mogą być one dostosowane do moich potrzeb, czyli pod względem tworzenia i modyfikowania dokumentów, słuchania muzyki, edytowania zdjeć, ale też z drugiej strony pod względem możliwości linkowania moich narzędzi sieci społecznych. Najlepszą platformą okazał się G.ho.st, który niestety obecnie już nie istnieje. Ale stworzyłam też moje PLE na bazie Ajax Windows. Ma więcej ograniczej, ale służy w miarę dobrze, no i wciąż jest na sieci …

Ilona : Wróćmy teraz do konferncji PLE – jak ją oceniasz?

Aleksandra: Myslę, że ze strony organizacyjnej wszystko było naprawdę świetnie przygotowane, było wiele możliwości poznania nowych ludzi i atmosfera naprawdę do tego zachęcała …

Ilona : Ale…

Aleksandra: Ale problem dla mnie i moich znajomych z uniwersytetu, którzy pomagali przy organizacji to było ukierunkowanie konferencji. Większość sesji i warsztatów była przeznaczona dla nauczycieli albo profesjonalistów zajmujących się badaniami nad PLE. Dla nas studentów byłoby dużo ciekawiej, gdyby zostały przedstawione nowe metody tworzenia PLE albo nowe platformy i aplikacje, ktróre mogłyby nasze PLE wzbogacić. Generalnie brakowało mi praktycznego podejscia do PLE. Większość konferencji, przynajmniej te sesje, w których uczestniczyłam, dotyczyły głównie konceptu PLE. My mieliśmy nadzieję na to, że dowiemy się np. jak używać PLE na studiach i w pracy.

Ilona : Rozumiem. Jestem ciekawa, czy Twoje spojrzenie na PLE zmieniło się przez tą konferencję?

Aleksandra: Powiedziałabym, że się rozszeżyło. Osobiście wciaż mam swoją własną wizję PLE jako miejsca, w którym znajdują się wszystkie materiały, których używam do nauki, rozrywki i generalnie rozwijania się. Natomiast rozmawiając z innymi użytkownikami PLE i słuchajac konferencji, zdałam sobie sprawę, że PLE nie jest tylko tym, czego nauczyl nas nasz wykładowca. Zrozumiałam, że PLE to znaczeniowo dużo szerszy koncept. Generalnie, pierwotne podchodziłam do PLE z punktu czysto wirtualnego, czyli moje pierwotne PLE zawierało jedynie “digital resources”, czyli zasoby wirtualne. Konferencja PLE uświadomiła mi po pierwsze, że PLE może istnieć poza komputerem. Po drugie, że dla wielu, PLE nie jest bazą danych informacji, ale łańcuchem, który łączy wiele informacji i tworzy przez to “ściezkę nauki“.

Ilona : To z czego składa się Twoje PLE?

Aleksandra: Moje PLE można podzielić na sekcje, które zresztą są widoczne w ułożeniu mojego pulpitu. Pierwsza część to wszystkie moje dokumenty, prezentacje, artykuły i prace, czyli typowa część biurowa, czyli to, co zazwyczaj nosimy na naszym USB. Druga część to sieć 2.0, czyli linki do Facebooka, Flickra i do moich bookmarków. Generalnie wszystko, co używam na sieci do kontaktowania się ze znajomymi i do szukania informacji. Trzecia część to moje ulubione RSS feeds, które mam zachowane – mój desktop wyświetla mi nowe artykuły, które się pojawiaja w moich ulubionych magazynach. No i dodatkowo to, co cenię w moim PLE to to jak mi pomaga w organizacji, czyli to, że mogę dodać do niego kalendarz, prognozę pogody, listę rzeczy do zrobienia, itp – czyli typowe dla aplikacji internetowych “widgets”. Poza tym z mojego PLE mam bezpośredni dostęp do moich e-maili, które są importowane ze wszystkich moich kont mailowych oraz dostęp do wszystkich komunikatorów, takich jak  Google Talk, MSN, itp.

Ilona : Czy są jakieś problemy związane z prowadzeniem takiego własnego PLE?

Aleksandra: Główny problem to stabilność platformy. W związku z tym, że używam mojego PLE na bazie wirtualnego pulpitu, dostep do niego i jego funkcjonalność jest zależna od osób trzecich no i niestety, jak widać na przykładzie G.ho.st, czasami jest to duży problem. Jest wiele innych problemów, na przykład to, że każda platforma oferuje coś innego, więc tak naprawdę cieżko jest znaleźć perfekcyjną wersję, która będzie zawierać wszystko to, czego potrzebuję w moim PLE. Szczerze mówiąc zbudowałam moje PLE ponad rok temu, ale pół roku temu kupiłam jeden z tych małych przenośnych laptopów i odkąd go mam, używam mojego wirtualnego PLE coraz mniej …

Ilona : Dlaczego?

Aleksandra: Bo głowną zaletą tego podejścia jest to, że PLE jako wirtualny pulpit jest dostępny z każdego komputera. W tej chwili mój laptop jest na tyle przenośny, że nie potrzebuję wirtualnego dostępu do pulpit, tylko noszę go ze sobą Generalnie wszystkie moje aplikacje są dostępne z pulpitu mojego komputera. Muszę jednak przyznać, że dużo łatwiej jest stworzyć taki dostęp z wirtualnego pulpitu niż z tego faktycznego w moim komputerze. Wiec to może być duży plus dla pozostania w wirtualnym PLE.

…

To była bardzo ciekawa rozmowa. Bardzo chciałabym się dowiedzieć, jakich narzędzi sieci 2.0 używacie? Co jest Wszym osobistym środowiskiem uczenia się?

Photo Samscam

Its been a week off from the blog. Following the PLE2010 conference in Barcelona I took a short holiday. And since I have been back I have been fighting (unsuccessfully) a power failure in my office. So now I am squatting in a friend’s house and using my laptop.

I have much to say about the PLE2010 conference – I am not quite sure where to start.

Firstly it was a truly social conference – social in the both face to face and distant participants were involved in the different sessions. Social too, in the way the pre-conference discussions ran into the conference proper and then into the discussions at coffee breaks and in the evening. The formal conference was just one part of the whole event. And social in the use of media. Besides the live streaming of many sessions, it woudl appear the conference generated over 5000 tweets on the first day (the tweets are archived here).Indeed, for many of us it was the first chance to meet face to face people we have been collaborating with on line for a long time.

Much of this was down to the design of the conference. the pre-conference publicity and discuxxiosn had been focused on social media and in particualr twitter. And the programme design, from unkeynotes to cafe style sessions, debates amnd workshops, was signed to facilitate social interaction and participation. And it is encouraging that many have said they will relook at how they are organising conferences and draw on our ideas.

But what about the ideas? Firstly it was very heartening to see that we seemed to have moved beyond the stage of defining a PLE by what it is not i.e. not a VLE. Instead participants were looking outwards, at how to support learning. I am not sure how much we shared common understandings and meanings around PLEs (sadly I cannot find a record of the session which tried to arrive at such a common definition) but there seemed sufficient understanding for common debates.

One controversial issue was how far it was possible to provide an institutional PLE. This debate was driven by the folks from SAPO Campus in Portugal who are trying to do just that (and still managing to find time for late night and in depth analysis of the failings of the Portugese football team!). My own take is that I do not mind where the tools for a PLE come from as long as the leaner is in control.

Two ‘discourses’ particularly heartened me. The first was between educational researchers and practitioners and software and technical developers. This is an oft troubled discourse in the ed tech community. It may be that the common understandings around the idea of a PLE are allowing these different groups to work together in new ways. I particularly enjoyed the session on using Google Wave as a PLE and was impressed by the Talkingabout video sharing site. But what charatcterised these ideas – as in others I could not attend but heard from others about – was the innovation in appropriating technologies for pedagogic innovation.

Another – and more problematic but recurrent discourse was the issue of motivation. Participants were trying to develop PLEs with students inside the schooling and university systems. But surveys and anecdotal evidence suggests students are wary being overly focused on what work they need to do to pass exams, rather than exploring ideas and learning. And most students view direct didactic teaching as the best approach to passing their exams. As such they have little time for reflection or indeed little understanding as to why they should engage in such activity. This is problematic. We may consider their longer term learning important and thus view the development of meta-cognition and problem solving a priority. But perhaps inevitably under the present education systems their major concern is just to jump the next hurdle in the education race.

My only personal disappointment was that the major focus for PLE development and implementation for the vast majority of participants was for learners within schools and universities. There was limited interest in work based learning or in learning outside teh existing systems – the very areas where I think PLEs have the greatest potential.

Indeed, I think we have to consider the wider issue of where to locate the PLE debate. Clearly it is not just another instance of educational technology. But neither can it be easily subsumed in considerations of pedagogic approaches to the use of ICT for learning. I increasingly feel that the whole issue of PLEs is closely related to the ongoing discussions around open education. The very promise of PLEs is to understand the use of technology for learning in a new way, in a context where learning becomes part of society and is free and open to all.

But now there is a lot of work to be done. We have over 70 papers and many offers of publications. Most participants seemed to assume that PLE2011 was already on the cards (watch this blog for more news on that). And the bigger question is how we can use the ideas and networks generated by the conference to build a collective community of practice based on networking and sharing. Any thoughts or ideas  very welcome.

Any stories worth sharing? Here is some thoughts about my own experience as a PhD student. This post was inspired by Joyce Seitzinger’s tweet … and my lack of sleep! Basically the PhD is a journey … a journey you will start out with all the willing of the world.  I still remember the big smile [...]