Pontydysgu – Bridge to Learning

This is a short post about the event organised by the Research Information Network (RIN) I attended last night. It was a plenary session, part of the Research Information in Transition – A series of evening events in 2010, entitled The future of scholarly publishing – where we go from here. Further considerations and reflections [...]

There is an interesting new discussion recently started on the Open Education Resources discussion list, now being run out of the University of Athabasca. To join the discussion go to https://deimos.cs.athabascau.ca/mailman/listinfo/oer-community

Two  contributions have particularly caught my attention.

The first was from Paul Lefrere talking about the sustainability of Open Educational Resources,. Paul says:

Think of sustainability not in terms of money, but rather in terms of impact that is wholly positive (eg, new forms of wealth creation, compatible with the public-interest). Take action in an integrated way: link OER and OCW to forms of Open Innovation and Open Knowledge Sharing that benefit society as a whole (eg, socially-focused exploitation of publicly-funded intellectual property, to create new sources of wealth for the world) and that can lead to socially-desirable outcomes (eg, creating new types of job, and making students more employable by helping them to apply what they learn via OER and OCW, to bridge the “knowledge-action gap”).

And Paul later agreed with the suggestion from Rory McGreal to change that first line to “not just in terms of money.”

The second was a post from Stephen Carson who identifies multiple visions of OERs:

OER as substitute:  This is the idea that OER can be used to substitute for copywritten materials, generally text books and journal articles.  Here the interest seems to be primarily about cost savings, and the concern about whether the quality of the materials is equivalent to the for-fee versions.

OER as reusable resource:  This is the learning object vision married with open licenses, the idea that we can come up with definitive version of granular learning materials appropriate to wide audiences that can be flexibly localized and recombined.  Interest in this area seems to be focused on gains in efficiency in the creation of course materials, scalability in automated learning and to some extent cost savings.

OER as transparency:  This is the vision that I believe gets the least attention, but the one that is most important to models like OCW and to institutions.  Most of the benefit for schools publishing OCW and other curricular materials is both the quality improvements prompted but the increased scrutiny the materials are subjected to, and in the transparency across curriculum that OER project provide.  In publishing curriculum openly, communities of educators at institutions know more about what they collectively teach and how the subjects are related.  Student sin these communities have more information about what they will learn and how.

I wonder also if we could add to this something like OER as digital creativity. Of course OERs do not have to be digital – but most are. And the idea of OER fits very well with the creative use of technology for developing and sharing digital content in dispersed communities.

I attended the Elluminate session at #PLENK2010 this evening with a presentation by Martin Weller speaking about Research, Technology and Networks. It was heartening to see almost 100 participants log and participate in a very lively text discussion, even if fewer were willing to use the audio.
I think Martin is overly pessimistic about how social networking and social software is being used in research. Of course there are still barriers to be overcome, particularly the insistence by many institutions on traditional forms of scholarship and research as the basis for future career progression and for funding. And in a comment related to the Open University’s Social Learn, a project he previously led, he showed how business goals can impact against openness in research processes and innovation in products.
However, I am seeing a marked move twoards openess, collaboration and sharing in a number of the projects and networks in which I participate. Access to video conferences has facilitated more collaborative approaches to project reviews and to managing research tasks. Twitter, blogs and other social network applications have allowed us to share work in progress outside immediate project partnerships. And once more, social networks are allowing us to discover new colleagues and friends, outside our narrower institutional or project communities.
I am also convinced that the use of Cloud applications is going to have a major impact on the way we work. In Pontydysgu we have moved to Google Docs in the last month. And without consciously thinking about it, we are able to work together on research documents and even better to comment on each others work and ideas as a work in progress. This would never have happened through emailing drafts between colleagues.
Jen Hughes is working on ideas around Evaluation 2.0. This is also based on the idea of openness and the involvement of wider communities in evaluation processes. We hope to open out an evaluation in progress to all of you int he next week or so see what happens!

The Pontydsygu team is hard at work in Helsinki working on multimedia at the European Conference on Educational Research. The idea is three fold – firstly to start a process of turning the conference, which attracts over 200 delegates every year, outwards to those unable to attend face to face. Secondly we aim to enhance the conference experience through the use of social software and multimedia and thirdly to produce a rich record of ideas and discourses surrounding the conference.

ECER is a traditional research conference, organised through a series of different disciplinary and topic networks. It will take more than a year to change such a culture but we have made a modest beginning.

We now have a shared flickr group and a Twitter account. Both of those are integrated into the ECER web site. Compared to an educational technology conference, the us eof Twitter is limited but some delegates are beginning to ‘get the point’ and are using the conference #ECER2010 hash tag.

We are producing twelve videos based on interviews with the link conveners who coordinate different networks. Video is a new medium for many of these researchers, used to expressing tehir ideas through research papers, books and symposia. But I am happy with the interveiws we have undertaken so far and think hey will add a new dimension to explaining and sharing ideas.

I have mixed feelings about the video streaming. At a technical level we have learnt a lot. One of the things we wanted to do was provide high quality video. This is very different from the adhoc streaming from a webcam to ustream or Justin.tv. For one thing we felt that the advertising on these channels would be unacceptable to many of our potential audience. And the quality is simply not good enough. After a lot of investigations, we bought in streaming services from a Canadian company, Netromedia. Netromedia is not a portal, but instead provide a feed which can be embedded within a web site. And we have embedded Flash viewers in the ECER conference web site. We agreed to stream the keynotes from the conference. We patched the stream from the audio system in the rooms the keynotes were held, and mixed that with our video feed. The quality was on the whole extremely good. I am less convinced with the content. that is not to detract from the scholarly content of the keynote speeches themselves. I am just not sure that a 45 minute academic keynote is the best content for streaming from a  conference. Better may be to focus on more interactive sessions, in which we can involve remote participants. More reflections on this in a future blog.

But now for the next interview…

I am finally making sense of the notes I took while in the summer school. Once I fully recover from all the traveling, and provided I survive my interim assessment, I might post something about effective writing, which was what made me apply for that summer school in the first place. Today however, I want [...]

The UK based Jisc published an interesting report yesterday. The Researchers of Tomorrow study presents emerging findings from the first annual report of a major three-year study into the information seeking behaviour of Generation Y doctoral students. According to Jisc “the research shows that there are striking similarities between students born between 1982 and 1994 and older age groups.” As such it represents yet another blow to Prensky’s idea of Digital Natives.

The first annual report of the longitudinal study includes evidence-gathering from three groups of doctoral students in the UK, including: a cohort of 60 Generation Y doctoral students from 36 universities; responses to a national context-setting survey returned by over 2,000 Generation Y scholars and responses to the same national context-setting survey returned by 3,000 older doctoral students.

Generation Y students and older students concur on a number of areas:

-    Open access and open source – like students of other ages, Generation Y researchers express a desire for an all-embracing, seamless accessible research information network in which restrictions to access do not restrain them.  However, the annual report demonstrates that most Generation Y students do not have a clear understanding of what open access means and this negatively impacts their use of open access resources, so this is an area to be followed up in the next year.

-    Networked research environment – both Generation Y and older students express exasperation regarding restricted access to research resources due to the limitations of institutional licenses.  This is born from a sophisticated knowledge of the networked information environment and students regularly speak favourably about sector-wide shared services and resource sharing.

The research indicates, however, potentially interesting and important divergences between Generation Y and older doctoral students; for example, where students turn for help, advice and support and attitudes to their research environment.

-    Supervisor and librarian support – Generation Y scholars are more likely to turn to their supervisors for research resource recommendations than older doctoral students.  Also, 33% of Generation Y students say they have never used library staff for their support in finding difficult to source material.

-    Using library collections and services – Library collections are used heavily by students in their own institutions, but only 36% of Generation Y students have used inter-library loan services compared to 25% of older students, with 42% of arts and humanities students using these services regularly compared to 13% among science students.

The full report can be downloaded at http://www.researchersoftomorrow.net.

Wiecie juz na pewno, ze chcemy na Paradygmacie 2.0 eksperymentowac z roznymi formami blogowania. Nasz pierwszy wpis mial forme rozmowy, dyskusji na temat poczatkow i podstaw PLE. Dzisiaj dla odmiany  wywiad. Czym rozniy sie od rozmowy? Wlasciwie najbardziej tym, ze zadajacy pytania nie duzo o sobie informuje. Kilka dni temu rozmawialam na Skypie z Piotrem Peszko, autorem bloga eLearning 2.0 i moderatorem forum elearningu na goldenline.pl, o tym, jak wyglada elearning w firmach, tzn. czy stosuje sie rozwiazania 1.0 czy 2.0, w jaki sposob wprowadza sie siec spoleczna, jakie czynniki wplywaja na to, czy uda sie wprowadzic wiki, blogi, twittera itd itp. … Oto pierwsza czesc zapisu naszej rozmowy.

Ilona: Ok, zacznijmy od ogolow – czym sie zajmujesz?

Piotr: Aktualnie projektuję rozwiązania e-learningowe dla produktu o nazwie GetThere. Właśnie uruchomiłem II edycję projektu dla osób 45 +, w którym jest dużo elearningu, a także zajmuję się wdrożeniem rozwiązania do zarządzania dokumentacją w modelu single-sourcing i połączeniu go z elearningiem.

Ilona: Co to jest single-sourcing model?

Piotr: Model zarządzania treścią  – kontentem w różnej formie – online, offline itd. Jest oparty na xml-u i pozwala na wielokrotne wykorzystywanie treści i jej konfigurowanie.

Ilona: Masz przyklad?

Piotr: Załóżmy, że masz bloga, piszesz różne treści, tagujesz … i nagle chcesz zrobić z niego książkę. Lipa – nie da się szybko i sprawnie. Single sourcing to podejście, które pozwala na edytowanie treści w jednym miejscu i eksportowanie jej do różnych – zdefiniowanych uprzednio formatów, np. elearningu, wiki, html-a, htmla dla urządzeń mobilnych, pdf, doc itd. itp. i wykorzystania tagów oraz tzw. conditionals zależnych od formatu wyjściowego

Ilona: Aha, ciekawe, a masz moze linka do jakiejs aplikacji opartej na tym modelu?

Piotr: Polecam DocBook na początek. To już trzeci taki project. Każdy inny, ale założenia podobne – po co pisać internal/external reference tutorial + online help + elearning, jeśli każdy z nich korzysta z tej samej treści. Trzeba zdefiniować źródło, procesy i ogień – niech się samo robi

Ilona: Dzieki, to ciekawe. A co Ty robisz na AGH?

Piotr: Na AGH juz nie wiele, ponieważ  od marca pracuję w Sabre Holdings Polska, pożegnałem się  z uczelnią :)

Ilona: To ciekawe, a to co firmy robia w Polsce to bardziej elearning 1.0 czy 2.0?

Piotr: Korporacje po prostu przenoszą swoje wypróbowane rozwiązania na nowy grunt. Posiadają LMS-y wielkie bazy szkoleń, dostęp do niemal wszystkich książek online, wiki, sociale itd. E-learning 1.0 istnieje jako pewna warstwa materialów odniesienia, a profile funkcjonują w wewnętrznych systemach społecznościowych. Także elearning 1.0, elearning 2.0 i workplace learning to chleb powszedni.

Ilona: A jak laczycie elearning 1.0 i 2.0? Na przyklad, w jaki sposob wprowadzacie i stosujecie wiki, blogi? Slyszala, ze wie niektorych korporacjach wprowadza sie wiki w taki sposowb, ze kazdy pracownik musi napisac iles tam stron i iles tam stron skomentowac I to wszystko w scisle okreslonym czasie.

Piotr: Hmm… no nie wiem czy przymus to najlepsze rozwiązanie. Wdrażałem kiedyć taki social w korporacji i wymuszanie okazało się fiaskiem, dopiero danie czegoś w zamian, np.  szybki dostęp do informacji poprzez wewnętrzny twitter, okazało się skuteczne. Problem jest taki, że ta firma jest bardzo nie-polska, a bardzo amerykańska, dlatego pewne rozwiązania są i funkcjonują globalnie.

Ilona: Czyli co w tym przypadku wplywa na udane wprowadzanie sieci spolecznych w firmach?

Piotr: Z mojego doświadczenia wynika, że musi zostać przekroczona pewna masa krytyczna, która pozwala społeczności uczącej się funkcjonować. Równiez pewien stopień anonimowości. On jest ważny w socialach. Zawsze są opory przed odsłonięciem swojej niewiedzy. To tak jak z tłumem zadającym pytania, albo dyskutującym. W grupie raźniej, stadne z nas zwierzę i lepiej się czujemy jeśli możemy zadać pytanie albo zasięgnać rady anonimowo nie narażając się na jakieś uwagi, czy docinki. Social network nie wypali w grupie 20 osob, ale np. w polskim klonie twittera – blipie bardzo często pojawiają się pytania kierowane “w eter” z tagiem #drogiblipie.

Ilona: No to opowiedz, jak to bylo z tym twitterem w twojej firmie? Byla masa krytyczna? Odpowiedni stopien anonimowosci? Wszystko poszlo gladko?

Piotr: To było jakieś 2-3 lata temu – facebook raczkował. Pracowników było około 200, twitter był, blip był, ale raczej jako eksperymenty. Okazało się jednak, że za wcześnie…

Ilona: Dlaczego za wczesnie?

Piotr: Bo nikt nie znał tych narzędzi i nie wiedział po co one są, jak z nich korzystać i co to daje. Dopiero jak okazało się, że ktoś to robi i to daje efekty zaczęto się tym interesować. To takie troszkę małpowanie. Z mojej perspektywy to mało one mają wspólnego z uczeniem się, raczej zabawa i zabijanie czasu – pracy Tak to niestety wygląda. Społeczności takie jak linkedin czy goldenline to głównie źródło potencjalnych pracowników / zleceniodawców + wymiana informacji ekspertów.

Ilona: Czy w firmach w Polsce mozna ogolnie uzywac twittera? W Niemczech jest coraz wiecej firm, ktore to ograniczaja, wlasnie z tego powodu, ze nie sa uzywane do pracy, tylko do “zabawy”.

Piotr: W wielu firmach nie ma przeszkód. To zależy od modelu pracy, ja na przykład nie wyobrażam sobie pracy bez 1) Google, 2) last.fm i kilku innych

Ilona: Czyli nie ma zadnych problemow z eLearningiem 2.0?

Piotr: cóż… z elearningiem 2.0 jest problem, bo nawet “specjaliści” dużo mówią na jego temat, a sami nie sa w stanie stworzyć we własnym miejscu pracy takiego środowiska, które byłoby chociażby namiastką 2.0. Moim zdaniem tez i w w firmach elearning 2.0 potrzebuje pewnej masy krytycznej zapaleńców, wtedy nie ma przeszkód i nie uczenie sie nie zależy od środków miejsca, czasu…

Ilona: A sa jakies dobre przyklady PLE w Polsce?

Piotr: Szczerze powiem, że się nie spotkałem. Może za mało szukam , albo nic nie wystaje ponad dno.

Ilona: Nawet u Ciebie w firmie ?

Piotr: No to co teraz robimy to jest eLearning 2.0. Ja np. zarządzam projektem korzystając z Wiki. Wrzucam tam zasoby, uczestnicy komentują, dokładają swoje. Mam przygotowany szablon projektu, kopiuje go i zaczynamy.

Ilona: Na zasadzie samoorganizacji – kto co da, czy masz jakas strategie zarzadzania?

Piotr: Przewaznie stosuje SCRUM w standardowych, typowych projektach, a na wyższym poziomie sprawdza się PRINCE2. Bardzo dobre w Wiki jest to, że nie ma konieczności przygotowywania raportów, generowania dokumentów itd. Wszystko jest online – transparentne dla wszystkich. Wiadomo co się dzieje, kiedy i jak. No i właśnie tutaj wszyscy się uczą, bo nie ma innego wyjścia. Jesteś w projekcie = działasz na wiki.

Ilona: Ok,a wady?

Piotr: 1. Wypada zrezygnować z załączania plików; 2. Trzeba nauczyć konsekwencji stosowania Wiki; 3. muszą być jasne reguły – kto co może.

Piotr: No i hmmm… trzeba umieć korzystać z wiki. A to czasami największy problem. Chociaż, nie wyobrażam sobie projektu, w którym nie korzysta sie z jakiegoś narzędzia współpracy online.

Ilona: Jakie sa krytyczne punkty korzystania z wiki?

Piotr: Rozmiar projektu, poziom digital literacy, sposób organizacji,  simplicity matters – łatwość obsługi produktu rozwiązującego istniejący problem to najlepiej sprzedawalna rzecz.

Ilona: Czyli jakie uzasadnienie biznesowe ma uzywanie sieci spolecznych w korporacjach?

Piotr: 1. Szybkość komunikacji, 2. Budowanie bazy wiedzy

Piotr: chociaż… najważniejsze moim zdaniem jest umożliwienie przekazania informacji – wiedzy – od super-specjalistów wewnątrz firmy do klientów, lub przynajmniej sprzedawców. Bo sprzedawca jest ze swoją wiedzą nt. produktu bliżej klienta

Ilona: Z tym przekazywaniem wiedzy w korporacjach to tez taki kij co ma dwa konce. jedej strony jest motywacja, zeby pokazac sie jako ekspert. Z drugiej nie moge odkryc wszystkich kart, bo ewentualnie nie bede juz ekspertem.

Piotr: To zależy od struktury organizacji i tego w jaki sposób takie aktywności są wspierane – nie wymuszane. Jesli się jest ekspertem to zawsze jest co pokazywać. Cooper dobrze o tym napisał w “Wariaci rządzą domem wariatów” – polecam,

Ilona: Dzieki. Ale czesto przeciez jest tak, ze ludzie w firmach nie zdradzaja takich informacji, ktore stanowia podsawe ich USP (unique selling proposition).

Piotr: No trochę tak, ale np. jeśli ja projektuje rozwiązania elearningowe to nie mam problemów ze zrobieniem szkolenia na temat wersjonowania i jego znaczenia. Moim zdaniem wiedza eksperta jest tak szeroka, że zawsze jest się czym dzielić

Ilona: I zdradzasz wszystkie twoje sztuczki?

Piotr: Oczywiście, że nie. Ale nie mam oporów ze zdradzaniem szczegółów warsztatu. Np. w tamtym tygodniu prowadziłem warsztaty na temat screencastów i dokładnie mówiłem jak i czym to robię.

Ilona: A gdzie byly te warsztaty? W waszej firmie?

Piotr: Nie na Uniwersytecie Pedagogicznym, dla nauczycieli

Ilona: Ho ho, i co beda stosowac?

Piotr: No nie wiem, raczej ciężko

Ilona: Dlaczego?

Piotr: Nie ma zapotrzebowania…

Ilona: No co ty?

Piotr: Wiesz to tak jak seks z filozofem: ma czym, ma gdzie, ale po co…

Ilona: (rofl)

No tak, ale to juz inny rozdzial. Druga czesc rozmowy z Piotrem Peszko na tema eLearningu 2.0 w szkolnictwie wyzszym juz w krotce   Ciekawa jestem, czy Wasze doswiadczenia z eLearningiem 2.0 w firmach sa podobe. Czy wszedzie jest problem z brakiem krytycznej masy? Co myslicie na temat anonimowosci w spolecznych sieciach w firmie? Przeciez anonimowosci moze oznaczac tez problemy … Moze ktos z Was ma ochote podzielic sie swoimi doswiadczeniami z perspektywy uzytkownika eLearningu w firmie? To byloby super ciekawe. Czekam na Wasze komentarze!

I am truly appalled at the digital economy bill now being rushed through the UK parliament.

The bill includes a three strikes rule to cut off internet access for alleged file sharers – which according the Guardian newspaper “could suspend the broadband connections used by anybody accused of file sharing three times whether or not they are convicted of copyright infringement.”

The Guardian also reports that “the notorious Clause 17 – which has now had its scope diminished – had proposed to give the secretary of state the power to update copyright law without parliamentary assent.”

They go on to say “the Liberal Democrats caused uproar when they proposed an amendment to the bill apparently aimed at bringing more judicial oversight into the system – but that critics could end up shutting down major websites such as YouTube.”

“The change – which gives the high court the power to shut down entire websites if they host “substantial” amounts of copyright infringing material – came in for strong criticism, particularly after it emerged that the language used was identical to a proposal by British music industry body the BPI.”

In a blog entitled “The Day Democracy Died“, Lilian Edwards, a specialist in online law said:

This is simply disgraceful. It is law making by industry, for industry, on the nod of all three major political parties (and against the grassroots sentiment of at least one of them). This is no longer just about copyright, or downloading, or even freedom of speeech and due process. It is about democracy, and whether this country is run by MPs or by lobbyists and Big Capital. It is a day when as a democrat, and a lawyer, (and not as a “copyright activist” as one commenter wrongly called me – I believe in copyright, I just don’t believe in destroying the legal system to enforce it) ) I am deeply , deeply disappointed.

This law raises series issues for education. In a paper entitled “What is the significance of Open Source Software for the education and training community?” and written in 2005 (I think) i said the issue of sharing raises important social issues over ownership and content. I quoted Dai Griffith who addressed some of these issues at the open session of the June 2004 SIGOSSEE project meeting in Limerick on Open Source software in education.

He argued that the Web has changed the technology for publishing and that the publishing industry and legal framework is responding by seeking to reinforce the existing structures. The way they are doing this is by promoting the metaphor of ideas as property as ‘Intellectual property’. This metaphor says:

• An idea is an object
• Copyright is property
• Reuse of an idea is theft

Dai Griffiths rejected this metaphor. He asked how do you know if someone “steals” your copyright materials? Copyright infringement is illegal, he said, but it is not theft, pointing out there was art, music and literature before copyright. Copyright is a limited monopoly granted by the state. It is important, but it is not an inalienable right.

Copyright is a body of inconsistent, ad-hoc arrangements to regulate markets. Dai Griffiths argued that copyright should benefit the citizen, not the author or the publisher. He quoted the US House of Representatives report on the Berne Convention:

“The constitutional purpose of copyright is to facilitate the flow of ideas in the interest of learning.”… The primary objective of our copyright laws is not to reward the author, but rather to secure for the public the benefits from the creations of authors”

(Implementation Act of 1988, cited in LR Patterson & SW Lindberg, The Nature of Copyright 1991).

I would argue that the primary objective of the digital economy bill is not to reward the author, nor to secure for the public the benefits from the creations of authors, but to secure the interests of an outdated, self seeking and degenerate industry. They are not interested in music, they are not interested in film, they are not interested in literature, the are not interested in art, they are not interested in learning, they only care for their profits. This bill has nothing to do with the digital economy – it is about reinforcing copyright. Shame on our politicians for supporting them.

The open education debate has gone a little quiet in the last few weeks. It is an important debate in that it centres on the development of new models for education, both pedagogically and in terms of organisation.
One of the more interesting developments at the moment is the Free Technology Academy (FTA), financially supported by the Life Long Learning programme (LLP) of the European Commission, and based on collaboration between the Free Knowledge Institute in the Netherlands, the Open Universiteit Nederland (OUNL), the Universitat Oberta de Catalunya, Spain and the University of Agder, Norway. According to the project web site, the Free Technology Academy aims to contribute to a society that permits all users to study, participate and build upon existing knowledge without restrictions.
The FTA offers an online master level programme with course modules about Free Technologies. Learners can choose to enrol in an individual course or register for the whole programme. Tuition takes place online in the FTA virtual campus and is performed by teaching staff from the partner universities. Credits obtained in the FTA programme are recognised by these universities. The full master programme can be concluded at one of the universities.
The programmes are based on Open Educational Resources (OER) and the software used in the FTA virtual campus is Free Software and is built upon an Open Standards framework.
The FTA Consortium partners aim to accelerate the adoption of Free Software and Free Knowledge by working on strategic projects like the FTA, the international SELF Project, and other initiatives. They collaborate with parties to set up a solid ecosystem for the production of free educational materials.
The courses are not free – according to the website the “FTA charges tuition fees to cover only the marginal costs of running the courses and tries to keep costs as low as reasonably possible to make participation in its tutored courses accessible to those interested.” This year the fee has been set at 380 Euro a module. But it is particularly interesting that the consortium has agreed a standard fee, which in many cases is substantially lower than that usually charged by the participating universities and is justifying this through the use of OER and open source.

Nareszcie mam chwilę na mój pierwszy … ojej, jak to sie nazywa po polsku … aha, znalazłam, wpis na blogu! Eureka! Ja się przez tego bloga nauczę przynajmniej nowej wersji polskiego – polskiego 2.0  Bardzo Was z góry przepraszam, za moje ewentalne potyczki językowe, ale mieszkam poza Polską od jakiś 10 lat i od tego czasu trochę się w języku zmieniło…

No, ale to inny temat.

Dzisiaj chcę się z Wami podzielić moimi spostrzeżeniami na temat nowych możliwości, jakie daje prowadzenie “na żywo” lub udostępnianie wcześniej zarejestrowanych wykładów przez Internet.

Coraz więcej uniwersytetów, uczelni i innych placówek oświatowych udostępnia swoje wykłady w Internecie, przełamując w ten sposób m.in. bariery czasowe i przestrzenne. Każdy może w najbardziej dla siebie dogodnym miejscu i czasie obejrzeć wykład na interesujący go temat. Do tego wielokrotnie i we własnym tempie. Profesorowie, których znamy tylko z imienia na okładce książki, stają się przez to dla nas żywi, prawie “namacalni”. Możemy lepiej poznać tok ich myśli i sposób argumentowania.  Taki cyfrowy wyklad można obejrzeć lub posłuchać sobie na komputerze/laptopie, na iPodzie, mp-trójce albo na innym przenośnym urządzeniu.

Ja na przykład, chętnie słucham nagrań Prof. Gabi Reinmann na iPodzie, kiedy jadę kolejką do pracy. A że mieszkam w Berlinie, jest to dla mnie sposób na konstruktywne spędzanie 100 minut (sic!), które codziennie poświecam na dojazdy …

Znane uniwersystety, jak Yale, MIT, Harvard, Stanford, Berkeley, Princeton, oferują takie, bardzo często darmowe, wykłady “na wynos” nie tylko swoim studentom, ale tez i szerokiej publiczności.

Niedawno w Washington Post Bill Gates stwierdził, że takie portale jak Academic Earth zrewolucjonizują edukację. Academic Earth, Lecture2Go lub Learners TV oferują dostęp do wielu wykładów, prezentacji i kursów, umożliwiając nie tylko personalizację nauki, ale też interaktywność i komunikację z innymi osobami o podobnych zainteresowaniach. Na Academic Earth można na przykład dodać nagranie do listy ulubionych lubi polecić ulubiony wykład innym. Na kanale YouTube uniwersytetach Berkeley czy Stanford można oceniać, komentować i dodawać wykłady do własnych “Playlists”, czyli organizować np. na podstawie tematu, profesora lub uczelni. Takie indywidualne organizowanie materiałow edukacyjnych pozwala nam na przejęcie większej odpowiedzialności za własna naukę.

Także Apple ma swój kanał edukacyjny, ktróry daje dosęp do nagrań audio. Ponownie innowacyjne uniwersystety Stanford i Berkeley zapewnią dostęp do wielu cyfrowych nagrań audio na iTunes Store. Są tam zarówno strony publiczne, które obejmują wolnodostępne kursy i wykłady oraz strony dostępne tylko dla uczelnianej społeczności.

Ale podczas gdy kilka znanych uczelni udostęnia darmowe wykłady, wciaz istnieje bariera kosztów i bariera kompetencji związana z dostępem i rozpowszechnianiem takich materiałów na wielu innych  uniwersystetach. Wiekszość uczelni działa nadal w tradycyjny sposób, pomimo że istnieją już rozwiązania techniczne i dobre przykłady, na których można się wzorować. Jest też problem wyposażenia placówek oświatowych, np. nie wszystkie biblioteki posiadaja komputery z dostepem do Internetu.

Myślę, że w wielu przypadkach przydatna jest taktyka małych kroków. Jeśli znajdzie się ktoś, kto zainspiruje, sporóbuje, zaeksperymentuje, to są szanse, że ta iskierka rozpali ogień.

Jakie są Wasze doświadczenia z nauką “na wynos”? Z jakich kanałów korzystacie? Może są u Was na uczelni pierwsze próby z wykładami online? Bardzo jestem ciekawa. Piszcie!